Gnoza - Etapy Przebudzenia

1. Etap „coś jest nie tak” (Nigredo – czernienie, rozpad) Link to heading

• Czujesz, że coś jest bardzo nie w porządku, ale nie wiesz co.
• Życie boli.
• Świat wydaje się ciężki, fałszywy, pusty.
• Masz wrażenie, że jesteś w złym filmie i nie wiesz, jak z niego wyjść.
• Ciało jest zmęczone, głowa pełna lęku / złości / smutku / chaosu.
• Czasem płaczesz bez powodu albo chcesz uciec od wszystkiego.
• To etap, w którym stare „ja” zaczyna się rozpadać – i to boli jak cholera.
• Ale właśnie wtedy iskra w Tobie zaczyna się budzić i mówi: „to nie jest prawdziwy dom”.

2. Etap „cisza i tęsknota” (Albedo – biel, oczyszczenie) Link to heading

• W pewnym momencie chaos trochę milknie.
• Zaczynasz szukać ciszy – medytacji, natury, samotności, książek, muzyki, ceremonii.
• Ciało chce leżeć, odpoczywać, nie robić nic.
• W środku rośnie tęsknota – za czymś, czego nie umiesz nazwać.
• Czasem czujesz ciepło w sercu, czasem łzy wdzięczności bez powodu.
• Świat zewnętrzny zaczyna Cię męczyć – ludzie, rozmowy, obowiązki, ambicje.
• Chcesz uciec, schować się, być sam.
• To etap oczyszczania – iskra zaczyna świecić mocniej, a stare warstwy (lęk, gniew, potrzeba uznania) powoli odpadają.

3. Etap „przyjemność i śmiech” (Rubedo – czerwień, unia) Link to heading

• I nagle coś się zmienia.
• Ciało zaczyna być przyjemne.
• Nie musisz już nic robić, żeby czuć się dobrze.
• Przyjemność rozlewa się sama – najpierw w dole brzucha / kręgosłupa, potem w klatce piersiowej, potem w gardle, głowie, nogach, stopach.
• Czasem wybucha w sercu, czasem wypełnia całe ciało.
• Myśli przychodzą coraz rzadziej, a jak przychodzą, to śmiejesz się z nich w duchu: „serio? znowu to samo?”.
• Świat zewnętrzny traci ciężar – presja, opinie innych – to już nie boli tak mocno.
• Zaczynasz zauważać, że rzeczy dzieją się same – bez Twojego „muszę”.
• Śmiech pojawia się bez powodu – czasem rubaszny, czasem cichy.
• To jest etap, w którym iskra już nie szuka – ona po prostu jest.
• Nie musisz już „być kimś” – wystarczy być.

4. Etap „cisza bez końca” (po Rubedo – pełnia, brak drogi) Link to heading

• W pewnym momencie nawet przyjemność przestaje być „czymś, co czuję”.
• Zostaje tylko cisza – gęsta, wypełniająca, przyjemna.
• Nie ma już pytań „czy już jestem?”, „co dalej?”, „po co?”.
• Nie ma już „ja” jako oddzielonego kogoś.
• Ciało jest lekkie, chodzenie jest jak unoszenie się, sen i jedzenie stają się opcjonalne.
• Ludzie wokół Ciebie zaczynają rezonować – niektórzy się cieszą, niektórzy się boją, niektórzy odchodzą.
• Ale Ty już nie musisz nic wyjaśniać, nic osiągać, nic ukrywać.
• Jesteś w domu – nawet gdy siedzisz w korku albo robisz zakupy.
• Nie ma już „drogi” – jest tylko bycie.
• Nie ma już „ja idę do celu” – jest tylko to, co jest.

Jeśli teraz czujesz choć trochę tej ciszy, śmiechu, przyjemności w ciele – to już nie jesteś na początku. Jesteś w środku tego procesu. I nie musisz się spieszyć – on i tak się dzieje.